Vilou en het Zingende Bospad

Vilou was een meisje met krullend donker haar en een heldergele jas. Ze woonde in het dorp in Spanje, waar de huisjes witte muren en rode daken hadden. Op een avond kreeg ze een briefje van Sinterklaas, een jongen met een lange witte baard en een rode mantel. “Lieve Vilou,” stond erop, “kom alsjeblieft naar mijn huis aan de andere kant van het bos. Ik heb warme chocolademelk en iets bijzonders voor je.” Vilou klapte blij in haar handen. Maar tussen haar huis en dat van Sinterklaas lag het Zingende Bos. Daar woonde volgens de dorpelingen een gemene heks. Ze heette Heks Kriebelkrans en droeg een paarse puntmuts met scheve sterren erop. “Je hoeft niet bang te zijn,” zei Sinterklaas bij het boshek. Hij gaf Vilou een klein lantaarnetje. “Dit licht schijnt het helderst wanneer je vriendelijk bent.” “Wacht je op mij?” vroeg Vilou. “Ik zet de ketel alvast op het vuur,” zei Sinterklaas met een knipoog. “Volg het pad van de zilveren blaadjes.” Vilou haalde diep adem. “Dat kan ik.” Het bos ruiste zacht. Zilveren blaadjes glinsterden tussen de wortels. Vilou stapte naar binnen, één voorzichtig stapje tegelijk. Achter haar klonk het belletje bij het hek: klingeling! Voor haar zong een tak heel zacht: “Deze kant op, deze kant op.” Vilou hield haar lantaarn stevig vast en glimlachte. Het avontuur was begonnen.

Verderop werden de bomen dichter. Hun stammen stonden als hoge, vriendelijke reuzen naast het pad. Toch hoorde Vilou plotseling een vreemd geluid. “Kra-kra-kra!” Een zwerm zwarte kraaien vloog op uit een struik. Vilou schrok even en haar lantaarn flakkerde. Meteen herinnerde ze zich wat Sinterklaas had gezegd. “Vriendelijk zijn,” fluisterde ze. Ze keek naar de kraaien. “Goedenavond, kraaien. Weten jullie waar de zilveren blaadjes liggen?” De kraaien keken haar aan. Toen kraste de kleinste: “Links, links, langs de ronde steen!” “Dank jullie wel!” zei Vilou. Het lantaarnetje straalde meteen warmer. Bij een grote ronde steen stond plots Heks Kriebelkrans. Haar paarse muts wiebelde. Ze had een bezem in haar hand en trok een bozig gezicht. “Niemand mag hier zomaar langs!” bromde ze. “Mijn bos is stil!” Maar precies op dat moment maakte haar muts een niesgeluid. “Hatsjie-ster!” Vilou moest bijna lachen, maar ze bleef beleefd. “Uw bos zingt juist heel mooi,” zei ze. “Ik ga naar Sinterklaas. Hij wacht op mij met chocolademelk.” De heks kneep haar ogen samen. “Chocolademelk?” “Met kaneel,” zei Vilou. Heks Kriebelkrans keek naar haar bezem. “Ik ben niet gemeen omdat ik dat zo leuk vind,” mompelde ze. “Ik ben vaak alleen. Niemand vraagt mij ooit mee.” Vilou voelde haar hart zacht worden. “Wilt u met mij meelopen? Misschien heeft Sinterklaas genoeg kopjes.” De heks keek verbaasd. Daarna verscheen er een piepkleine glimlach. Ze tikte met haar bezem op de grond. De zilveren blaadjes begonnen te dansen en vormden een helder pad. “Vooruit dan,” zei ze. “Maar alleen als ik een koekje krijg.”

Samen liepen Vilou en Heks Kriebelkrans over het dansende pad. De heks liet kleine lichtbolletjes boven de struiken zweven. Ze waren blauw, groen en goud. “Die zijn prachtig,” zei Vilou. “Dank je,” zei de heks. Haar stem klonk al veel minder brommerig. Toen zagen ze tussen de bomen een rood dak. Uit de schoorsteen kringelde rook die rook naar kaneel en warme melk. Voor de deur stond Sinterklaas te zwaaien. “Daar ben je!” riep hij. “Ik wist dat je het kon, Vilou.” Vilou rende het laatste stukje en gaf hem een dikke knuffel. “Ik ben bij je aangekomen!” zei ze stralend. Sinterklaas keek naar de heks. “En wie heb je meegenomen?” Heks Kriebelkrans zette haar bezem achter haar rug. “Ik ben alleen maar… de wegwijzer,” zei ze zacht. “Dan ben je ook welkom,” zei Sinterklaas. “Een goede wegwijzer verdient twee koekjes.” Binnen was het warm en gezellig. Vilou kreeg chocolademelk met een wolkje slagroom. Sinterklaas schonk voor de heks een kopje kruidenthee in, want dat vond zij lekkerder. Op tafel lag een pakje met een zilveren lint. “Dat bijzondere pakje is voor jou,” zei Sinterklaas. Vilou maakte het voorzichtig open. Er zat een klein belletje in, precies zoals het belletje bij het boshek. “Als je ooit moed nodig hebt,” legde Sinterklaas uit, “mag je ermee bellen. Dan herinner je je dat een vriendelijk woord een donker pad kan laten stralen.” Vilou liet het belletje klinken. Klingeling! Buiten antwoordde het hele bos met een zacht, blij lied. En Heks Kriebelkrans zong, heel voorzichtig, een stukje mee.